Metin Güral tüm yazılar

Kapitalist sömürü düzeni derin bir kriz içinde debeleniyor. Sadece ekonomi alanında yaşanan bir kriz değil bu, hayatın her alanını etkileyen, hegemonya krizi de buna eşlik ediyor. Bir yanda dünya yeniden paylaşım savaşının alevleri içerisinde yok olan şehirler, kararan hayatlar ile yanıyor. Diğer yanda savaştan nemalanan silah sanayii patronları kârlarına kâr katıyor. Ayrıca savaşla gelen yıkım, kapitalistler için yeniden inşa süreci anlamına geliyor. İnşaat vb. birçok sektörde yer alan kapitalistlerin ağızlarının suyu akıyor. Tüm dünyada büyük tekellerin kârları artarken, krizin yükü emekçilerin omuzlarına yıkılıyor. Emperyalist paylaşım savaşının merkez üssü olan Ortadoğu’nun kıyısında bulunan, faşist bir rejimle yönetilen Türkiye’de kriz daha da derinleşmekte, işçi ve emekçilere kesilen fatura kabarmaktadır. MESS’in otomotiv sektöründe yaşanan daralmayı gerekçe göstererek metal işçilerine düşük zam dayatacağı sır değildir.

Son yıllarda teknolojideki yeni gelişmeler, üretim alanlarındaki makineleri de hızlı bir şekilde dönüştürmekte ve daha fazla dijitalleştirmektedir. Böylece bu gelişmiş üretim araçlarını kullanarak üretimi gerçekleştirecek nitelikli işgücü ihtiyacı da ortaya çıkmaktadır. Burjuvazi “ara eleman açığı var” diyerek bu ihtiyacını dile getirmekte ve bu tür pozisyonlarda çalışanlara da “gri yakalı” demektedir. Beyazı, mavisi yetmiyormuş gibi işçileri bir de gri sıfatıyla ayrıştırmaya çalışmaktadır. “Gri yakalı” diye nitelendirilen pozisyonu da, mavi ve beyaz yakalı işçilerin bir karışımı gibi, hem bedensel hem de zihinsel faaliyet gerektiren işleri bir arada yapabilen bir pozisyon olarak nitelendirmektedir. “Gri yakalı” işçiler, mavi yakalı işçilerden daha eğitimli teknikerler, teknisyenler vb. olarak tanımlanmaktadır. Oysa meslek liselerinden ya da yüksekokullarından mezun işçilerin çok büyük bölümü “mavi yakalı” olarak adlandırılan pozisyonlarda çalışmaktadır.

İşçi sınıfının örgütlü bir güç olarak kendini gösteremediği koşullarda Bilal Erdoğan gibi sultanın oğlu sıfatından başka bir niteliği olmayanlar “bilirkişi” edasıyla çıkıp konuşmayı kendilerinde hak görmektedirler. Bu rejim sayesinde pek çok vakfı, kamu kaynağını yönetmekte, elde ettikleri güçle gençleri zehirlemek, işçi sınıfının kazanımları üzerinde tepinerek emekçileri birbirine düşürmek istemektedirler. Faşist rejimi ve gücünü bu rejimden alan yiyicileri hak ettikleri yere, tarihin çöp sepetine işçi sınıfının örgütlü mücadelesi gönderecektir.

Kapitalist sistem ve faşist rejim yeşile, doğaya, insana, hayvana düşman tavrından zerrece geri adım atmıyor. Orman yangınlarıyla boğuştuğumuz şu günlerde egemenlerden çözüm beklemek yerine orman yangınlarının bir sistem sorunu olduğunu görüp, mücadele konusu haline getirmeliyiz. Tüm yaşamı yıkıma doğru sürükleyen bu açgözlü sistemi ve sahiplerini alaşağı edip, insanın ve doğanın özgür kalacağı sosyalizme gidecek yol her alanda yükseltilecek mücadeleyle örülecektir.

Kapitalist sistem öncesindeki çeşitli sömürü biçimlerine dayalı devletlerde sınıflı toplumların doğası gereği eşitsizlikler vardı. Kapitalizmin henüz merkantilist döneminde ticari sermaye gözlerini deniz aşırı coğrafyalardaki topraklara dikmiş, ucuz hammadde, altın, gümüş ve köle elde etmek, kolay zenginlik ve servet biriktirmek uğruna sömürgeci fetih savaşlarına çıkmıştır. Fethedilen topraklar metropol ülkelerin sömürgeleri haline getirilmiş ve fetih gerçekleştiren ülkenin vatandaşlarının bir kısmı (fazlalık olarak görülen nüfus, suçlular, mahkûmlar vb.) bu topraklara yerleştirilmiştir.

İngiltere’deki yüzer kamp örneğinin de gösterdiği gibi sermaye için emekçilerin canı onlara kâr elde ettirmediğinde hiçbir anlam ifade etmiyor. Sermaye emeği istediği yerde istediği zaman ve istediği şekilde sömürmek istiyor. Bu yüzden de aslında emek göçü sermayedarların işine geliyor. Göçün artması yedek işgücü ordusunun büyümesine yol açıyor. İşgücü piyasasındaki rekabet dolayısıyla sermayedarlar piyasadaki en nitelikli işgücünü en ucuza satın almak istiyor.

Türkiye’de yaşayan çocuklar daha gelişim çağlarında temel besin maddelerine bile ulaşamıyorlar. Yetersiz beslenme sonucu bağışıklık sistemleri, kemik gelişimleri, sağlıklı büyümeleri için gerekli mineral, vitamin ve proteini alamayan çocuklar ileriki yaşlarında büyük sağlık problemleri ile boğuşarak yaşamaya devam ediyorlar. Spor aktivitelerinden, yeterli bedensel faaliyetten uzak, hareketsiz kalan çocuklar, fiziksel gelişim süreçlerini sağlıklı tamamlayamıyorlar.

Günümüzde işçi sınıfının çalışma ve yaşam koşulları her geçen gün kötüleşip ağırlaşıyor. İşçilerin yaşam hakları iş cinayetleri ile ellerinden alınıyor. İşgücünü satarak hayatta kalma mücadelesi veren işçi çocukları da bu cehennemden payına düşeni alıyor. Kapitalist sistemin egemenleri dünyanın dört bir yanında çocuk işçileri iliklerine kadar vahşice sömürüyorlar. Erken yaşlarda çekilmez koşullarda çalışmak zorunda bırakılan ufacık bedenler tükenip gidiyor.

Türkiye ekonomisi deprem öncesinde yokuş aşağı gitmekteydi. Toplumda değişim arzusu yükselirken tek adam rejimi kendini tek seçenek olarak dayatmaya devam ediyordu. Depremle birlikte sadece binalar değil tek adam rejiminin “Büyük Türkiye”si de çöktü. Tek adam rejimi 21. yüzyılda teknolojideki ve bilimdeki ilerlemelere rağmen, doğa olaylarının felâkete dönüşmesine neden oldu, felâketler karşısında emekçi halkı çaresiz bıraktı. Ortaya çıkardığı çelişki ve sorunlarla birlikte deprem toplumda bir kırılma yarattı. Emekçilerin tek adam rejimine öfkesi iyice arttı, yoğunlaştı.