Alttan Alta Çiçekler Filizleniyor

Yıkık döküktü duygular
Her şey paramparçaydı,
Umutsuzluk bir karabasan gibi çökmüştü,
Her yer karanlıktı 
Bu madalyonun bir yüzüydü
Madalyonun diğer tarafında,
Alttan alta çiçekler filizleniyordu,
Işık yavaş yavaş karanlığa süzülüyordu,
Karanlık yerini kızıl bir şafağa bırakıyordu,
Umut bir ay parçası gibi parlamaya başlamıştı,
Yıllarca biriken su damlaları setleri zorluyordu,
Taşmayı bekleyen nehirler, göller ve denizler…
Büyük bir gürültüyle bıraktılar kendilerini,
Hayatı kirleten ne varsa akıp gitti.
Taşan nehirler hayata tek gözle bakanları alıp gitti.
Geriye umuda sıkıca sarılanlar kaldı.
Ve ellerinde bayraklarla yürümeye başladılar,
Masmavi göğün altında
Yepyeni bir dünya kurdular
Öylesine özgür, öylesine mutlu…