Gözlerinizi kapatın. Güney Pasifik’te, masmavi sularla kaplı bir ada. Bembeyaz kumsal, turkuaz sular, palmiyelerle süslü, renkli mercanlar, bereketli toprak üzerinde bir ada düşünün. Ada insanları neşeli, çocuklar ise mutlu. Sahilde oynayan, anne veya babalarının denizden bolca balıkla dönüşünü umutla, heyecanla bekleyen çocuklar. Hayallerinde bir gün onlar da kayıklarıyla açılacak ve ağlarını balıkla dolduracaklar. Eşsiz güzellikleriyle cenneti anımsatan bu ada, Bikini adası. Bikini adası onlarca mercan resifi bulunan Marshall Adalarından biridir. Doğanın yüz binlerce yıllık mirasının biriktiği, insanlığın ortak zenginliği olması gereken bu cennette, deniz, gökyüzü, balıklar ve bitkiler emperyalist hırs ve kapitalist barbarlık sebebiyle yok edildi.
ABD emperyalizmi, 1946 ile 1958 yılları arasında, toplamda 67 nükleer denemeyi Marshall Adalarında gerçekleştirdi. Bu denemelerin en ünlüsü 1954 yılında Castle Bravo kod adlı deneme oldu. Bu Amerika’nın ilk termonükleer yani hidrojen bombası denemesiydi. Hiroşima’ya atılan bombadan yüzlerce kat daha güçlü ve etkili bu bomba, nükleer serpintiyi yüzlerce kilometre uzaklığa taşıdı. Böylece yaşamın tüm renklerini barındıran bu adalar ölümcül bir radyoaktif mirasın taşıyıcısı oldu.
Bu adada yaşayanlar kime savaş açmış, hangi topluluğa zarar vermişlerdi ki böyle bir felâkete uğradılar? Hayır, onlar hiç kimseye bir şey yapmadılar. Geçimini balıkçılıkla sağlayan, adalarında doğayla iç içe, huzurlu yaşayan insanlardı. Ancak rekabeti savaş düzeyine taşıyanlar, hegemonya peşinde koşanlar ve üstünlük amaçlayanlar için onların yaşamının bir önemi yoktu. ABD’li egemenlere göre ada, coğrafi olarak denemeler için çok uygundu. Bu deneme için ada boşaltılırken insanlara bunun “insanlığın barışa erişmesi için” gerekli olduğu söylendi. Ama nükleer bombalar patlatılır, etki alanı ve yaratacağı dehşet hesaplanırken civar adalarda yerli halk ne olduğunu bilmedikleri radyoaktif serpintileri izlemiş, külleri temizlemeye çalışmıştı. Çocuklar ise havada kar gibi uçuşan küllerle oynamış, dilleriyle onları yakalamaya çalışmıştı. Radyoaktif serpintinin etkisi çok kısa zamanda belirtilerini gösterdi. Ölümler, kanser gibi hastalıklar iyice arttı. Yerel halk evlerinden, çocukluklarının geçtiği kıyılardan, atalarının mezarlarından ve geçim kaynaklarından uzak kaldı. Birçoğu radyoaktif serpintilerin sebep olduğu hastalıklar sebebiyle yaşamını yitirdi. Balıklar, mercanlar, doğal güzellikler yok edildi.
İşte kapitalist barbarlığın gerçek yüzü budur. Doğa ve insanların yaşamı egemenler için korunması gereken bir şey değildir. Üzerinde hesaplar, denemeler yapılan, gerektiğinde yok edilen bir şeydir. Egemenler için teknolojik gelişmişlik ve askeri güç, ulusal güvenlik için gerekliymiş gibi gösteriliyor. Bu sebeple dünyada milyonlarca insan açlık, yoksulluk ve barınma sorunuyla yüz yüzeyken onlar çılgınlar gibi savaşa, silahlanmaya para harcıyorlar. Nükleer Silahların Tamamen Ortadan Kaldırılması için Uluslararası Kampanya (ICAN) ağının yayımladığı raporda ise nükleer silahlar için yapılan küresel harcamaların katlanarak arttığına işaret ediliyor. Bu tablo tesadüf değildir. Çünkü kapitalistlerin kârı söz konusu ise insanın ve doğanın bir önemi yoktur.
Bikini adasının hikâyesi yalnızca geçmişte yaşanmış bir nükleer felâketin hikâyesi değildir. Egemenler yüz milyonlarca insan yatağa aç girerken bir avuç insanın milyarder olduğu, ultra zengin olduğu bu zulüm düzeninin sürmesini istiyor. Biz ise savaşların olmadığı, insanların gerçekten güvenle yaşadığı ve gerçek özgürlüğün olduğu bir dünya istiyoruz. Bunu da dünyada işçilerin birliğini, dayanışmasını ve örgütlü mücadelesini büyüterek başarabiliriz. Ancak o zaman dünyayı bir yeryüzü cennetine dönüştürebiliriz.
link: Kocaeli’den MT okuru bir kadın işçi, Bikini Adası: Bir Cennetin Cehenneme Çevrilme Hikâyesi, 17 Kasım 2026, https://fa.marksist.net/node/8875



