Bir kuş havalansa
Havalansa Avrupa’dan, Amerika’dan, Asya’dan…
Kanat açsa sarı, siyah, beyaz tenli insanların diyarlarından,
Ulaştırsa umudu, sevinci, huzuru…
Gazzeli bir çocuğun yüreğine konsa.
Ekmek götürse açlığa,
Su götürse susuzluğa,
Sarılabilse bir annenin gözyaşına
Ve dinletebilse dünyaya
Bir halkın kulakları sağır eden sessiz çığlığını.
Orada, her sokak bir mezar sessizliğinde,
Ekmek karneyle değil, kanla bölüşülüyor.
Çocukların oyuncakları yok,
Oyundan haberleri de…
Ve açlıkla yan yana büyüyen
Korkusu var gözlerinde.
Bir kuş havalansa
Götürse sıcacık bir çorbanın kokusunu,
Boş tencerelerin başında bekleyen annelere.
Çocukların gülüşünü besleyecek
Sıcacık bir ekmek bıraksa avuçlarına.
Bir kuş havalansa
Babalara götürse
Enkazların yerine kurulacak evlerin ilk tuğlasını,
Ellerine boş arayış değil,
Toprağa ekecek tohum bırakabilse.
Bir kuş havalansa
Yaşlılara götürse, 
Yılların yorgunluğunu değil,
Gözlerinde yeniden filizlenen
Umudun ışığını.
Torunlarına anlatacak huzurlu hikâyeler bırakabilse ceplerine.
Ve çocuklar…
Küçük ellerinde oyuncaklar değil,
Boş tabaklar var.
Gözlerinde oyun değil,
Bir lokma ekmek arayışı.
Onların sessizliği bile,
Bir kamçı gibi şaklıyor,
Enkaz yığınlarının arasında.
Bir kuş havalansa
Götürebilse avuçlarına 
Ekmek değil sadece
Renkli uçurtmalar, şeker ve ağız dolusu gülüşler
Bir de,
Oyuna heveslenecek çocukluk bıraksa gözlerinin pınarına
Ve oyun sesleriyle karışıp, 
Geçmişi unutturacak bir hayat götürebilse.
Bir kuş havalansa
Kanat çırpsa yedi âlem üzerinde,
Ve duyurabilse herkese:
Ne dua ne bir iç çekiş ne de suskun bekleyiş kurtarır 
Gazzeli anneleri, babaları, yaşlıları ve çocukları.
Kurtuluş, omuz omuza duran halkların
Birleşmiş ellerindedir.